Zaburzenia odżywiania w powszechnej świadomości kojarzą się ze skrajnymi formami anoreksji i bulimii. Tym czasem takie przypadłości nie muszą dawać bardzo wyraźnych objawów. Często rozwijają się latami, a ich zaczątki pojawiają się w dzieciństwie. Trzeba zdawać sobie sprawę z tego, że istnieje szereg rodzajów zaburzeń odżywiania. 


Zaburzenia odżywiania i przyczyny ich rozwoju

Zaburzenia odżywiania zawsze pojawiają się na tle emocjonalnym. Mitem jest stwierdzenie, że anoreksja, bulimia lub kompulsywne objadanie się to brak wiedzy dotyczącej właściwych zasad żywienia. Chorzy świetnie zdają sobie sprawę z tego, jakie posiłki są zdrowe, a jakie mają niekorzystne działanie. Bardzo często pacjenci posiadają wręcz zawstydzającą innych wiedzę odnośnie wartości kalorycznej konkretnych produktów, procentu składników odżywczych, indeksu glikemicznego itd. Problem z jedzeniem u ludzi z zaburzeniami odżywiania to problem psychiczny. Chorzy kojarzą żywność z emocjami, stanowi ona dla nich źródło kary, strachu lub gniewu. Często dzięki jedzeniu rozładowują stres lub wynagradzają sobie smutki.


Anoreksja a bulimia. Czym się od siebie różnią?

Anoreksja i bulimia są bardzo podobnymi do siebie zaburzeniami odżywiania. I w jednym, i w drugim przypadku chorzy swoją wartość wyznaczają poprzez wygląd własnego ciała. Wydaje im się, że jeśli ich figura nie dosięgnie wyimaginowanego ideału, nie będą mogli być szczęśliwi. Tego typu założenie w anoreksji jest realizowane przez całkowite odrzucenie jedzenia. Chorzy starają się jak najmniej jeść, by zrzucić jak najwięcej kilogramów. W skrajnej postaci choroby pacjenci są w stanie całkowicie wycieńczyć swój organizm. U bulimików choroba rozwija się podobnie i również skorelowana jest z fałszywym poglądem na temat swojego ciała. Chorzy jednak nie potrafią zupełnie zrezygnować z jedzenia i zmagają się z napadami wilczego głodu, który później próbują sobie zrekompensować za pomocą wywoływania wymiotów, nadmiernych ćwiczeń fizycznych, głodówek itd.


zaburzenia odżywiania


Bulimia a kompulsywne objadanie się

Dopiero od niedawna zaczęto pisać i mówić więcej o innym rodzaju zaburzeń odżywiania, jakim jest kompulsywne objadanie się. Bardzo często przyczyną otyłości nie są po prostu „złe nawyki żywieniowe”. Ludzie cierpiący na ten rodzaj zaburzenia działają podobnie jak bulimicy – nie radząc sobie z napięciem emocjonalnym, sięgają po jedzenie, które kojarzą jako lek na gniew, rozczarowanie, stres lub… nudę. Pożywienie staje się dla nich nałogiem jak każdy inny. To, co odróżnia bulimię od kompulsywnego objadania się to brak zachowań kompensacyjnych, czyli nie występują epizody wymiotowania lub głodówek. Nadmiar kalorii po prostu odkłada się w postaci dodatkowych kilogramów.


Jak rozpoznać zaburzenia odżywiania?

Jeśli jedzenie przestaje mieć wartość stricte odżywczą, a staje się narzędziem do załatwiania innych problemów codziennego dnia, wówczas należy zacząć się martwić. Nie wszystkie zaburzenia odżywiania wymagają długotrwałego leczenia. Trzeba jednak pamiętać o tym, że im wcześniej zaczniemy się z nimi zmagać, tym szybciej problem będzie rozwiązany. Zaburzenia odżywiania wymagają kompleksowego podejścia – przyda się zarówno wizyta u psychologa, jak i dietetyka. Zarówno anorektycy, jak i bulimicy lub osoby zmagające się z kompulsywnym objadaniem się najprawdopodobniej wrócą do pełnego zdrowia, gdy podołają w walce ze swoimi emocjami. Często terapia polega na znalezieniu alternatyw, dzięki którym można poradzić sobie z napięciem inaczej niż przez jedzenie. Poza tym psycholog pomaga wyleczyć się z kompleksów, nabrać pewności siebie i pokazuje drogi, dzięki którym możliwe jest rozwiązanie trapiących konkretną osobę problemów.


Zaburzenia odżywiania a samo jedzenie

Nie można zapominać o fakcie, że jedzenie ma właściwości uzależniające. Nic dziwnego, że to właśnie ono staje się sposobem na walkę z emocjami. Jedzenie, a w szczególności fast-foody i słodycze, przepełnione jest substancjami, które działają na mózg pobudzająco. Czekolada np. stymuluje ośrodki odpowiedzialne za odczuwanie przyjemności. Z tego powodu podczas walki z zaburzeniami odżywiania trzeba pamiętać o różnorodnej diecie, która będzie w stanie utrzymać organizm w jak najlepszym stanie. Jadłospis powinien być tak skomponowany, by nie doprowadzić np. do skoków poziomu cukru we krwi.

Zaburzenia odżywiania. Jak je rozpoznać? Ocena: 5/5 Ilość głosów: 1